Anne Babamız Yaşarken Kıymetini Neden Bilmiyoruz?

İnsan bazen en değerli şeylerin hep yanında kalacağını zannediyor. Anne babamızın sesi, duası, evdeki varlığı… Sanki onlar hiç gitmeyecekmiş gibi davranıyoruz. Oysa hayat, insana en ağır dersleri çoğu zaman kaybettikten sonra veriyor.

Küçükken bir yere düşsek ilk onların sesi gelirdi. Hastalansak başımızda onlar beklerdi. Aç olsak doymadan bizi doyururlardı. Kendileri üşür ama bize üşütmezlerdi. Biz büyüdükçe onların yaşlandığını fark edemedik. Çünkü insan alıştığı nimetin kıymetini çoğu zaman geç anlıyor.

Bugün birçok insanın içinde aynı cümle saklı:
“Keşke biraz daha yanında otursaydım…”
“Keşke o konuşurken telefonu bıraksaydım…”
“Keşke son kez sarıldığımı bilseydim…”

Modern hayat insanı ailesinden uzaklaştırdı. Aynı evin içinde bile herkes başka bir dünyanın içine kapandı. Telefonlar çoğaldı ama sohbetler azaldı. Mesajlar arttı ama hâl hatır soran kalmadı. Anne babalarımız bazen sadece birkaç dakika konuşmak için bile çocuklarının müsait olmasını bekler hale geldi.

Oysa anne babanın değeri mezar taşının başında daha iyi anlaşılıyor. İnsan o zaman bir ses duymak için neler vermezdi diye düşünüyor. Bir nasihat, bir tebessüm, bir “Oğlum nasılsın?” cümlesi bile insanın içinde yankı oluyor.

Hayatta bazı yoklukların telafisi olmuyor. Kaybolan bir eşya geri alınabilir, bozulan bir şey tamir edilebilir ama kaybedilen anne baba geri gelmiyor. Bu yüzden insanın en büyük pişmanlıklarından biri, kıymeti zamanında bilinmeyen anne baba sevgisi oluyor.

Bugün hâlâ annesi babası hayatta olanlar çok büyük bir servete sahip olduklarını bilmeli. Çünkü bir gün telefon rehberindeki o numara aransa da cevap vermeyecek. O evin kapısı açık olacak ama içeride eksik bir huzur hissedilecek.

Anne babalar kusursuz olmayabilir. Ama dünyada karşılıksız seven insanların başında yine onlar gelir. Belki çok gösteremediler, belki sert göründüler, belki sevgilerini sessiz yaşadılar… Ama çoğu gece onlar uyumadan önce bizim geleceğimizi düşündü.

Bir gün pişman olmadan önce, bugün bir kez daha anne babamızın gönlünü almak gerekiyor. Çünkü bazı insanlar gidince, insanın içinden de bir parça gidiyor.​

Anne baba, insanın dünyadaki en büyük nimetlerinden biridir. İnsan bunu çoğu zaman onların sesi eksilince, ev sessizleşince daha iyi anlıyor. Oysa Rabbimiz bize anne babaya iyilik yapmayı sadece bir tavsiye olarak değil, açık bir emir olarak bildirmiştir. Çünkü onların hakkı ödenmez.

Bizi büyütürken kendi hayatlarından, uykularından, rahatlarından vazgeçtiler. Biz mutlu olalım diye sustular, yoruldular, mücadele ettiler. Belki sevgilerini çok belli edemediler ama dualarında hep evlatları vardı. İnsan büyüdükçe bunu daha derinden hissediyor.

Bugün birçok insanın içinde aynı pişmanlık var:
“Keşke biraz daha yanında otursaydım…”
“Keşke bir gönlünü alsaydım…”
“Keşke daha fazla vakit ayırsaydım…”

Ama önemli olan, bu kıymeti kaybettikten sonra değil; onlar hayattayken anlayabilmek. Çünkü anne baba bir daha geri gelmeyen en büyük hazinedir. Onların duasını almak, gönüllerini hoş etmek, yanında olmak aslında insanın kendi hayatına huzur katmasıdır.

Rabbim anne ve babalarımızın kıymetini bilen, onların gönlünü kırmayan, hayır dualarını alan evlatlardan olmayı nasip etsin. Çünkü bazı insanlar gidince sadece bir insan gitmiyor; insanın içindeki bir parça da sessizce eksiliyor…​